Rano gdy wstałyśmy przywitało nas piękne słońce za oknem, więc plan był następujący- zabieram dziadka i Zo i lecimy na plenerek. Co by mogło popsuć nasz plan? Ha tego nikt się nie spodziewał. Do docelowego miejsca mieliśmy dość blisko, lecz w połowie drogi nasza modelka usnęła z uśmiechem na twarzy ( tak jakby w duchu się śmiała, że modelki maja większe prawa). Ale dla nas to nie była przeszkoda, wyjęliśmy wózek z zamiarem przespacerowania naszej pięknej ulicy Piotrowskiej :) gdy nagle mój tata patrzy z przerażeniem w oczach na samochód a tam kropla za kroplą i mówi ohhhooo. Też się nie poddaliśmy postanowiliśmy przeczekać gdzieś ten kapuśniaczek. Pół godziny oczekiwania na lepsza pogodę, skończyło się tym, że spadł grad powietrze się zmroziło a Zo wstała nadąsana. Ile mieliśmy przy tym śmiechu pełnego łez!
Ale jakoś nam się udało uwiecznić chociaż odrobinę naszego pięknego miasta. Jest tyle miejsc gdzie nas nie było, a miejsca te potrafią zaskoczyć swoja magią i urokiem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz